FANDOM


Reichstag flag

Na Reichstagu załopotała sowiecka flaga

Inwazja na Berlin – jedna z ostatnich akcji wojennych podczas II wojny światowej, skierowanej przeciwko niemieckim nazistom.

Rozpoczęła się w 16 kwietnia 1945 roku o 3.00. Pierwsi do walki ruszyli żołnierze z 1. Frontu Białoruskiego i 1. Frontu Ukraińskiego Iwana Koniewa. Dowódcami radzieckimi podczas inwazji byli Griegorij Żukow i Iwan Koniew. Od początku oficerowie niemieccy byli podzieleni między tych, którzy chcieli się poddać i nie przewidywali obrony za wszelką cenę (np. Gotthard Heinrici), i tych, którzy wymagali walki do śmierci (z Adolfem Hitlerem na czele).

Sytuacja dyplomatyczna Edytuj

Podczas konferencji w Jałcie, ustalono, że po zdobyciu Berlina większość reparacji wojennych przypadnie ZSRR. Ówczesna stolica Niemiec była niezwykle bogata gospodarczo, a dla Stalina miała znaczenie wysokie. Propaganda komunistyczna przewidywała atak Armii Czerwonej na to miasto i widziała jednego zwycięzce – ZSRR. Jednak aktualna sytuacja szczególnie nie pasowała Stalinowi. Amerykanie zdobyli wschodni brzeg Łaby i do Berlina dzieliła ich bardzo krótka droga, jednak ruszyli w stronę Drezdna. Winston Churchill stwierdził, że zostawienie Berlina Rosjanom zwiększy ich dominację, w czym miał rację.

Tymczasem w Berlinie szykowano się do obrony. Adolf Hitler krył się w bunkrze i pokazywał bardzo rzadko. Powołano Volkssturm (cywilna partyzantka). Nie tolerowano kapitulacji. Mieszkańców domów (mężczyzn) na których wywieszono białe flagi, kazano rozstrzelać. Mimo to każdy mieszkaniec, z dowódcami na czele, nie wierzył w wygraną. Ludzie podupadali moralnie.

Pierwsze uderzenie Edytuj

16 kwietnia znad Odry ruszyło pierwsze uderzenie. 1. Front Białoruski rozpoczął kanonadę o niezwykle dużej częstotliwości (270 dział na kilometr). Po godzinie walkę zaczął 1. Front Ukraiński. Ostrzał trwał ponad dwie godziny, a następnie wojska ruszyły do walki. Po trzech dniach dołączył 2. Front Białoruski i alianci dysponowali teraz 19 armiami (w tym dwoma polskimi), 2,5 mln żołnierzy, 6250 czołgami, 7500 samolotami i 41 600 działami.

Początkowo walka przedstawiała rywalizację między Żukowem i Koniewem. Pomysł tego pierwszego, aby włączyć wielkie reflektory mające oślepiać obrońców, okazał się niewypałem i jedynie opóźniał marsz na Berlin. Jego wojska zatrzymały się pod wzgórzem Seelow, gdzie zostały zaskoczeni twardą obroną. Żukow popadł w niełaskę u Stalina za sposób prowadzenia walki.

Od południa Berlin zająć miał Koniew. Wcześniej kazał ustawić zasłonę dymną, która miała dokuczać niemieckim obrońcom. Nie odniosło to przewidywanego skutku. Stosunkowo szybko przełamał obronę i znalazł się w dogodnej pozycji do ataku. Wówczas od północy nadciągnął marszałek Konstanty Rokossowski.

Walka w mieście Edytuj

Metroberlin

Szturm na metro

Miasto przygotowywało się na odparcie szturmu. Co radykalniejsi dowódcy kazali zlikwidować żołnierzy, którzy sprzeciwiali się woli führera. Istniały trzy pierścienie obrony, jednak nie stanowiły większego problemu dla Rosjan. Na miejscu znalazła się jedna dywizja artylerii przeciwlotniczej, bataliony policji i saperów, Volkssturm, czyli 300 tys. ludzi i ponad 3250 sztuk cięższego sprzętu.

Dodatkowo walka toczyła się chaotycznie. Brakowało wody, jedzenia i prądu. Mimo to ludzi motywował strach przed najokrutniejszą armią świata i Adolfem Hitlerem.

W obecności AC w mieście ludzie dopatrywali się końca narodu niemieckiego. Sowieci rozpoczęli akcję, która miała zmniejszyć wolę walki. Rozrzucano ulotki z tekstami zachęcającymi do złożenia broni. Wypuszczono do miasta 2000 jeńców, którzy przyprowadzili kolejnych 8500 dezerterów. Hitler kazał zalać metro, przez co utopiło się kilkadziesiąt osób, a kilkadziesiąt innych zginęło od kul radzieckich i niemieckich.

Artyleria nie przerywała ognia. Do centrum wkraczały plutony wzmocnione kilkoma czołgami i działami. Jednak Sowieci stracili dużo ludzi. Po raz pierwszy użyto na taką skalę Panzerfaustów, które okazały się bardzo skuteczną bronią. Hitler widział wciąż szansę na zwycięstwo. Wciąż istniała grupa bojowa Steinera, złożona z dwóch dywizji pancernych SS. Nigdy nie nadszedł z odsieczą, o czym fuhrer nie wiedział. Drugą szansą miała być 12. armia gen. Wencka, która składała się z młodzieży szkolnej i junkrów. Miał zamiar nie tyle pomóc Hitlerowi, ale uciec stworzonym korytarzem do Łaby – terenów zajętych przez Amerykanów.

Koniec bitwy Edytuj

27 kwietnia padła 9. armia. Walki trwały w rejonie Reichstagu i Kancelarii. Reichstag miał zostać zajęty, ponieważ stanowił swoisty symbol III Rzeszy. Stalin obiecywał, że żołnierz, który wywiesi tam radziecką flagę, otrzyma tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Ostatecznie nagrody nie przyznano. 2 maja miasto zostało poddane przez gen. Weidlinga.

Uzbrojenie Edytuj

  • M-8 (zw. Katiusza) – radziecki niekierowany pocisk rakietowy artylerii polowej.
  • Panzerfaust – ręczny miotacz granatów przeciwpancernych. Ze względu na swoją prostotę, używali ich bojownicy z Volkssturmu i Hitlerjugend. Posiadał wysoką skuteczność.
  • T-34-85 – jedne z najlepszych radzieckich czołgów. Charakteryzowały się dużą szybkością i zwrotnością.
  • Ciężkie czołgi – ISU 152, IS-2, PzKpfw VI Tiger.
  • Lotnictwo – ŁA-7, Messerschmitt 109G i IŁ-10.

Bibliografia Edytuj

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.