FANDOM


Bust of Gaius Iulius Caesar in Naples.jpg

Popiersie z Muzeum Neapolskiego

LocationRomanRepublic.png

Rzym pod koniec jego życia

Cesar-sa mort.jpg

Śmierć cezara; obraz z XIX wieku

Gajusz Juliusz Cezar (ur. 12 lub 13 lipca 100 p.n.e., zm. 15 marca 44 p.n.e. w Rzymie) — rzymski polityk, wódz i pisarz, pełnił urzędy kwestora, edyla, pretora, konsula i dyktatora.

Jego rodzicami byli Gajusza Juliusza Cezara i Aurelii Kotty, pochodził z rodu Juliuszy. Juliusz Cezar należał do rzymskiego ugrupowania popularów, podczas gdy aktualnie rządzący Sulla do optymatów. Dzięki Gajuszowi Mariuszowi w 84 r.p.n.e. stał się kapłanem Jowisza, jednak stracił tytuł dwa lata później, a odebrał mu go Sulla. Dyktator także narzucił mu rozwód z Kornelią, córką Korneliusza Cynny. Cezar jednak nie zamierzał się z nią rozwieść i uciekł z Rzymu. Za to został wyjęty spod prawa i skonfiskowano mu majątek.

Gajusz musiał się ukrywać. W końcu w 80 r.p.n.e. udał się do Azji Mniejszej, gdzie sprowadził na wyspę Lesbos okręty od króla Bitynii, Nikomedesa IV. Wiele wskazuje na to, że Cezar został nie tylko przyjacielem króla, ale także jego kochankiem. W teorii wszyscy obywatele Rzymu mieli wtedy równe prawa. W praktyce jednak wyższe urzędy wymagały sum pieniężnych. Cezar zdobywał rozgłos w Rzymie. Był aktywny w rzymskim senacie, jego igrzyska ponoć były niezrównane. W 75 r. p.n.e. porwali go piraci, jednak wypuszczony został za okupem.

W 68 r.p.n.e. objął urząd kwestora w prowincji Hiszpania Dalsza. Tego samego roku ożenił się z Pompeją, umarła wtedy Kornelia, pierwsza żona Juliusza. Po ślubie mianowany został kuratorem Via Appia. W 65 został edylem. Najprawdopodobniej związał się politycznie z Marko Krassussem, od którego pożyczał pieniądze. W 63 roku p.n.e. otrzymał godność najwyższego kapłana. Przemawiał także w sprawie spisku Katyliny, ale posądzony o udział w nim wycofał się.

Jako pretor wyjeżdżał w 61 r.p.n.e. do Hiszpanii Dalszej, aby objąć namiestnictwo w tej prowincji. Wrócił po roku przeprowadziwszy zwycięskie kampanie przeciw plemionom Luzytanii i Galecji. Wzbogacony łupami, zamierzał starać się konsulat. Senat niechętnie patrzył na jego kandydaturę. Wtedy Cezar wpadł na pomysł i zawiązał sławny I triumwirat zawarty w 60 r. p.n.e. z Krassusem i Pompejuszem, zakładający, że nic w Rzymie nie stanie się bez ich zgody. Umowa została przypieczętowana małżeństwem Julii, córki Cezara z Pompejuszem. W 59 r. p.n.e. został konsulem, wprowadzał ustawy odpowiadające jemu i jego "kolegom". Następnie objął namiestnictwo dwóch prowincji: Galii Przedalpejskiej oraz Galii Narbońskiej. Stamtąd w 58 roku rozpoczął podboje Galii. Dwukrotnie przeprawił się do Brytanii (55-54 p.n.e.). Galię podpił ostatecznie w 52 r. p.n.e., kiedy upadło powstanie Wercyngetoryksa. Przy okazji rozprawił się z Germanami i oparł granice Imperium Rzymskiego o Ren. Zwycięstwa te przyniosły sławę, łupy i związanie z rycerzami. Po śmierci w Krassusa w 53 r. triumwirat rozpadł się. Pompejusz zaczął współpracował z senatem, który oskarżał Gajusza o wywołanie wojny uniemożliwiając przyszły konsulat.

Doprowadzony do ostateczności Cezar w styczniu 49 roku p.n.e. przekroczył na czele swoich wojsk Rubikon, administracyjną granicę Italii. Oznaczało to rozpoczęcie wojny domowej. Wódz głosił, że występuje w obronie trybunów ludowych, co senat zlekceważył. Cezar powiedział wtedy słynne słowa "Kości zostały rzucone". Italię i Rzym zajęto prawie bez walki. Pompejusz został pokonany w bitwie pod Farsalos w 48 r. p.n.e. Później odwiedził Egipt, tam pomógł rozstrzygnąć wojnę domową, Kleopatra urodziła mu syna Cezariona; W 47 r. p.n.e. Juliusz Cezar pokonał w bitwie pod Zelą króla Pontu, Farnacesa II. O tym zwycięstwie Cezar zawiadomił senat krótko kolejnymi słynnymi słowa: "veni, vidi, vici" ("przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem"). Rok później zwyciężył króla Numidii, Jubę, a jego państwo przyłączył jako prowincja Afrika Nova. W 45 r. w bitwie pod Mundą pokonał synów Pompejusza. Mimo tytułów Cezar sprawował faktyczną władzę w Imperium Rzymskim. 15 marca 44 roku przed naszą erą Juliusz Cezar został zasztyletowany na posiedzeniu senatu. Ponoć, jego słynnymi ostatnimi słowami, były słowa: "I ty? I ty Brutusie?!".

Oprócz tego, że był wybitnym wodzem, Juliusz Cezar był świetnym pisarzem i oratorem. Aż do XIX wieku, kilka z jego dzieł, były obowiązkowymi lekturami, dla wielu uczonych, a także w niektórych przypadkach dla młodszych. Przeprowadził kilka ważnych reform w Rzymie - reforma kalendarza, reformy administracyjne i wojskowe zmierzające do ujednolicenia państwa i zrównania praw obywatelskich. Zajmował się gramatyką łacińską, był wielbicielem i kolekcjonerem dzieł sztuki. Dwa lata po śmierci został włączony w poczet bogów. Wbrew imieniu Gajusz Juliusz nie był cesarzem.

Źródła Edytuj

  • Encyklopedia Historia, wydawnictwo Greg, praca zbiorowa
  • Poczet cesarzy rzymskich, Aleksander Krawczuk

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki